Legjenda e Gjermanisë dhe Bayern Munich, Oliver Kahn ka bërë një analizë të thelluar për shkaqet që çuan në dështimin e “Pancerave” në Kupën e Botës.
Edhe pse shumë tifozë gjermanë ia kanë “ambalazhuar” fajin trajnerit Nagelsmann, Kahn ka tjetër mendim. Interesante është se në qasjen e 57-vjeçarit, ai i del në krah “timonierit” të Gjermanisë, të cilin e shkarkoi i vetëm kur mban detyrën e shefit te Bayern Munich.
“Debati rreth trajnerit të ardhshëm të ekipit kombëtar nuk e kupton thelbin. Tre trajnerë të ekipeve kombëtare kanë dështuar në të njëjtën pikë: Joachim Low, Hansi Flick dhe Julian Nagelsmann.
Tre stile të ndryshme loje. Tre stile të ndryshme lidershipi. I njëjti rezultat: në fazën e grupeve në Kupat e Botës 2018 dhe 2022, dhe tani në raundin e 32 kundër Paraguait.
Kur tre trajnerë me qasje të ndryshme dështojnë vazhdimisht në të njëjtën pikë, shkaku qëndron më thellë. Një skenë flet shumë për këtë eliminim më shumë se çdo statistikë.
Ndërsa gjuajtjet e penalltive shkuan në kohën shtesë, mund ta shihnit Joshua Kimmich duke kërkuar gjuajtës penalltish. Për mua, ky ishte momenti më zbulues i këtij eliminimi. Një ekip i nivelit të lartë nuk kërkon vullnetarë në atë pikë. Ka lojtarë që kërkojnë topin.
Aftësia për të mbetur efektiv nën presion të madh nuk është rastësi. Ajo zhvillohet me kalimin e viteve. Një lojtar i ri që mëson vazhdimisht të marrë vendime të vështira, të pranojë gabimet dhe prapë të kërkojë topin tjetër, zhvillon pikërisht atë që vendos turnetë e mëdha.
Ata që nuk e kanë mësuar kurrë këtë, nuk do ta zotërojnë papritmas me fanelën kombëtare. Gjermania nuk ka problem me talentin. Kjo skuadër krenohet me futbollistë të jashtëzakonshëm.
Ajo që i mungon është prirja natyrale për të marrë përgjegjësi në momentin më vendimtar. Ata që nuk marrin përgjegjësi mund ta mbrojnë veten nga dështimi, por gjithashtu humbasin mundësinë për të bërë histori.
Kjo nuk vlen vetëm për lojtarët individualë. Vlen për çdo organizatë. Një organizatë e fortë nuk njihet nga një sukses i vetëm, por nga aftësia e saj për të prodhuar vazhdimisht performancë të jashtëzakonshme.
Atje, përgjegjësia nuk i lihet rastësisë. Ajo praktikohet, ilustrohet dhe bëhet natyrë e dytë. Atje, performanca është më e rëndësishme se statusi, ambicia është më e madhe se rehatia dhe ekipi është më i rëndësishëm se egoja individuale.
Ndoshta pikërisht këtu qëndron keqkuptimi ynë më i madh. Ne admirojmë performancën e lartë, por jemi gjithnjë e më të gatshëm të pranojmë çmimin që kërkon. Ne duam performancë të klasit botëror, idealisht pa presion maksimal. Rezultate të jashtëzakonshme pa asnjë sakrificë. Por kjo nuk është mënyra se si arrin performancën maksimale.
Ne diskutojmë se kush duhet të largohet dhe shpresojmë për shpëtimtarin e ardhshëm, në vend që të pyesim pse kemi përsëritur të njëjtat modele për vite me radhë. Ndërrojmë fytyra dhe e quajmë ndryshim.
Ne shmangim pyetjen e vërtetë: A jemi ende të gatshëm të paguajmë çmimin që kërkon gjithmonë performanca maksimale Momenti vendimtar nuk fillon në fanellën kombëtare.
Ai fillon shumë vite më parë, në momentin që një lojtar i ri mëson se përgjegjësia nuk është diçka që e lë pas dore, por diçka që e merr përsipër. Talenti të çon në Kupën e Botës. Përgjegjësia përcakton se sa gjatë qëndron atje”, shkrimi i Kahn.
Lexo gjithashtu
