Një “televonelë” që zgjati për javë të tëra e që solli një mori pasojash, deri tek dorëheqjet. Historia e Italisë përshkruan qartë se brenda “klanit” kanë ekzistuar pakënaqësitë e sidomos përplasjet mes presidentit Giovanni Malago dhe drejtuesve të zgjedhur që kishin për detyrë të emëronin një trajner për stolin e Kombëtares.
Që nga Pep Guardiola, duke vazhduar me Carlo Ancelottin e deri tek planet alternative si Andrea Pirlo, Anhtonio Conte dhe Roberto Mancini. Paolo Maldini kishte nisur nga puna menjëherë pasi u emërua në rolin e drejtorit teknik bashkë me Leonardon që mori detyrën e këshilltarit.
Dëshira e madhe ishte Guardiola, pa skuadër që prej largimit nga Manchester City, ndërsa plani B i Maldinit mbeti Pirlo, një njohje e vjetër.
Mirëpo, idetë mbetën thjesht në letër dhe u vendos që në krye të Italisë të vinte Roberto Mancini dhe të largoheshin Maldini me Leonardon. Një “dramë” e vërtetë.
Pak ditë pasi më në fund në Itali, e ndanë “shapin nga sheqeri”, disa deklarata të forta që mund të tingëllojnë edhe “goditje e rëndë” për federatën italiane, tregojnë një tjetër sferë marrëdhëniesh mes Paolo Maldinit dhe Giovanni Malagos, një konfrontim që shpjegon se besimi u shkel në mënyrë të pakthyeshme.
PJESË NGA INTERVISTA E MALDINIT ME CORRIERE DELLA SERA:
Qëndruat deri tani në heshtje. Si shkoi në të vërtetë periudha juaj e shkurtër si drejtor teknik i kombëtares?
Malago më telefonoi në Pashkë dhe më tha: Ekziston mundësia që të bëhem president i Kombëtares dhe ti je personi që do të doja të kisha në krah. Unë i thashë se isha i gatshëm të kontribuoja. Për mua, në futboll ekzistojnë vetëm dy gjëra: Milani dhe kombëtarja. Pastaj nuk dëgjova më asgjë prej tij.
Një ditë para zgjedhjeve, Malago më telefonoi përsëri: Nesër është votimi, ka shumë mundësi të fitoj dhe do të doja të ishe pjesë e projektit. I thashë: Le të flasim për këtë.
A ishte i nevojshëm edhe Leonardo?
Me Leonardon më lidhin miqësia, vlerat dhe parimet. Leo ka aftësi të mëdha organizative dhe kemi një mirëkuptim shumë të mirë me njëri-tjetrin. Kështu nisëm të punonim.
Menduam edhe për një rol të ri: drejtimin teknik. Drejtimi teknik nuk ka qenë kurrë pjesë e strukturës organizative të kombëtares. Deri atëherë, trajneri i raportonte drejtpërdrejt presidentit. Por kjo, sipas nesh, nuk ishte mënyra e duhur. Trajneri duhet të ketë mundësi të bashkëpunojë edhe me njerëz të tjerë.
Dhe më pas çfarë ndodhi?
Pastaj marrëveshjet u ndryshuan dhe, si pasojë, e vetmja gjë që na mbeti ishte të jepnim dorëheqjen. Ose, më saktë, të hiqnim dorë nga nënshkrimi i kontratës katërvjeçare, e cila duhej të fillonte më 1 gusht.
Por, më falni, si mund ta pranonit detyrën pa rënë dakord me Malagon për emrin e trajnerit?
Në fakt, pyetja ime e parë ishte pikërisht kjo: kush e zgjedh trajnerin? Malagò më tha: ‘Ju e zgjidhni trajnerin dhe unë e miratoj.’ Kjo ishte marrëveshja. Më pas, rrethanat bënë që kjo të ndryshonte.
U duk e çuditshme që ju folët për një horizont kohor prej tetë deri në dhjetë vjetësh.
Para Ligës, shpjegova projektin tonë, i cili kishte dy drejtime të ndryshme. Rindërtimi i futbollit italian kërkon kohë. Zhvillimi i talenteve të reja dhe krijimi i një mentaliteti të ri është një proces i gjatë. Duhej të krijonim një lëvizje të re që të përfshinte të gjithë komponentët e federatës: Serie A, Serie B, Serie C, klubet amatore, shoqatat e trajnerëve, shoqatat e lojtarëve dhe ato të arbitrave.
Por kishte edhe një drejtim tjetër, ose, nëse preferoni, një tren tjetër që duhej të ecte shumë më shpejt. Sepse pas më pak se dy muajsh do të luanim kundër Belgjikës, Turqisë dhe Francës në Nations League.
Duhej të përgatiteshim për të ardhmen, por njëkohësisht duhej të bënim mirë që tani. Duhej të fillonim të fitonim përsëri.
Me Pirlon?
Ideja jonë lidhej me teknikën. Me lojën sulmuese. Me një ndryshim të mënyrës së të menduarit. Në Itali kemi mbetur pas në shumë aspekte. Donim që stërvitja e djemve të mos bazohej në një ekzagjerim të aspektit taktik, por te teknika, loja një kundër një dhe mentaliteti sulmues.
Dhe donim një trajner të ri, por me përvojë me kombëtaren. Kishim tre emra.”
Kush tjetër, përveç Pirlos?
Daniele De Rossi dhe Fabio Grosso. Tre kampionë bote. Por presidenti na tha se, bazuar në marrëveshjet që kishin çuar në zgjedhjen e tij, me mbështetjen e të gjitha klubeve, përveç Lazios, nuk mund të preknim trajnerët e skuadrave të Serie A. Prandaj De Rossi dhe Grosso u përjashtuan.”
Por Liga nuk ju premtoi ndihmë?
E kuptoj. Në fund të korrikut skuadrat tashmë kanë nisur grumbullimet dhe është e vështirë të bësh ndryshime në mes të përgatitjeve. Malago na tha: Kjo nuk mund të bëhet. Dhe ne vazhduam përpara me Pirlon.
Nuk kishte kandidatë të tjerë?
Telefonuam trajnerin më të mirë italian të të gjitha kohërave, mikun tim të ngushtë Carlo Ancelotti. Ai na tha se Brazili kishte rikonfirmuar besimin e plotë tek ai. Na përshëndeti dhe na uroi fat. Ishte një telefonatë që duhej bërë.
Dhe si shkoi në të vërtetë me Pep Guardiolën?
Ai është trajneri që mishëron më së miri lojën teknike dhe sulmuese. Përmes disa miqve, ai kishte shprehur më parë idenë për të drejtuar një kombëtare. Shkuam ta takonim në Barcelonë, hëngrëm drekë së bashku dhe folëm gjatë gjithë ditës. Ishte shumë i tunduar. Madje iu afrua shumë pranimit të ofertës. Kishte filluar edhe të shkruante formacione në letër…
Është e vërtetë që kërkoi 20 milionë euro?
Absolutisht jo. Paratë nuk kanë qenë kurrë problem. Pep na tha qartë: Më jepni një euro më pak se sa fitonte trajneri i fundit dhe për mua është në rregull.
Atëherë, pse refuzoi?
Për shkak të lodhjes. Guardiola vjen pas dhjetë vitesh shumë intensive në Premier League. Ka bërë edhe një ndërhyrje në shpinë. Ai dëshiron të pushojë.
Por diskutimi ishte shumë serioz. Ne analizuam skuadrat, që nga U17 e deri te kombëtarja e parë. Kështu kaluam te Andrea. Malago dinte gjithçka. E informonim hap pas hapi.
Por Pirlo nuk është fitues.
Ky është një vlerësim personal. Ne donim një trajner të ri, i cili do ta përqafonte projektin dhe do të kishte përpara një karrierë të nivelit të lartë.
Nga pikëpamja teknike, kur flas me Pirlon, e konsideroj jashtëzakonisht të përgatitur. I shoqëruar dhe i mbështetur nga një drejtor teknik dhe një këshilltar, do të kishte qenë trajneri ideal.
Kupa e Botës e ardhshme është pas katër vitesh.
Dhe Europiani është pas dy vitesh. E di shumë mirë se, nëse nuk do të ishim kualifikuar, do ta kishim humbur atë mundësi. Ndoshta nuk është e drejtë, por kështu është. Duhet të fitojmë tani. Por duhet të përgatitemi edhe për të ardhmen.
Sa ndikoi lidhja e Pirlos me kompaninë ruse të basteve?
Patjetër që pati ndikim. Ne nuk e dinim. Opinioni publik bëri punën e vet. Por ligjërisht nuk kishte asgjë që mund ta pengonte Andrean të drejtonte kombëtaren.
Ishte një pretekst?
Do të thosha po. Patjetër që u përdor në mënyrë absolutisht të ekzagjeruar.
Pirlo ishte i gatshëm ta ndërpriste marrëdhënien me kompaninë ruse të basteve. Është një njeri shumë i ndershëm dhe nuk e meritonte gjithë atë reagim.
U përmendën kodi etik dhe dekreti i dinjitetit. Por, nëse do të kishte ekzistuar vërtet dëshira që ai të nënshkruante si trajner, nuk do të kishte pasur pengesa ligjore.
Çfarë ju tha Malago?
Më telefonoi mua dhe Leonardon dhe na tha: Nuk mendoj se Pirlo mund të merret më. Nga sot do ta vendos unë se kush do të jetë trajneri. Nga sot rregullat ndryshojnë: unë vendos kush është trajneri dhe ju e miratoni. Por nëse unë kam një detyrë, nëse kam një përgjegjësi dhe synoj ta çoj deri në fund, kjo është e papranueshme.
Morëm 24 orë kohë për të reflektuar dhe paraqitëm dorëheqjet, përpara se kontrata të kishte filluar. Nuk e di nëse kjo quhet kokëfortësi apo mendjemadhësi. Unë jam mësuar t'i bëj gjërat ndryshe. Nuk ekzistonin më kushtet e besimit për të kryer një detyrë që është jashtëzakonisht e madhe, por njëkohësisht edhe emocionuese.
Është e vërtetë që propozuat Thiago Motta-n?
Jo. Këta ishin emrat.
Çfarë nuk shkon me Mancinin? Edhe ai ka qenë një lojtar i madh. Ka fituar një Europian.
Imagjinoni nëse unë nuk e vlerësoj Roberto Mancinin. Por ne kishim një projekt tjetër. Donim një trajner të ri dhe të ri në moshë. Mancini dhe Conte janë dy trajnerë të mëdhenj. Dhe kjo nuk ka të bëjë me miqësinë.
Tani flitet për miqësi.
Jam mik me Pirlon, është e vërtetë. Jam mik edhe me Ancelottin. Por jam gjithashtu mik me Mancinin dhe Conten, edhe pse marrëdhëniet janë të ndryshme. Njihemi prej dekadash. Kemi luajtur kundër njëri-tjetrit dhe kemi luajtur bashkë me kombëtaren.
Me Mancinin arritëm në gjysmëfinalet e Europianit 1988, atij të Van Bastenit, dhe në Kupën e Botës 1990 në Itali. Me Conten arritëm në finalen e Kupës së Botës 1994 dhe në finalen e Europianit 2000. Por unë nuk zgjedh njerëzit sepse janë miqtë e mi. Zgjedh njerëzit që më duken më të përshtatshëm për projektin që kemi përpara.
Cili do të kishte qenë projekti?
Një ndryshim rrënjësor. Metoda pune krejtësisht të ndryshme, më sulmuese. Zhvillimi i talenteve të rinj. Mbështetje për të gjithë sektorin e të rinjve.
A është Milani i Berlusconit modeli juaj?
Berlusconi ishte një model menaxhimi. Ai fitoi gjithçka duke shpenzuar më pak se klubet e tjera që hodhën miliarda dhe pastaj fituan.
A ju zhgënjeu Malago?
Kishim një marrëdhënie të bazuar në besim. Kur merr një vendim, duhet ta mbrosh atë. Nëse shpjegon atë që ke menduar të krijosh, vendimi bëhet disi më i kuptueshëm.
Lexo gjithashtu
